Lachen met Trump

4 juni 2017

Het was weer lachen: Trump in een golfkarretje in Taormina, Trump die de Montenegrijnse premier opzij duwt, Trump die roept dat de Duitsers 'bad, very bad' zijn, enzovoort. De Europese politieke en journalistieke klasse feliciteerde zichzelf dat zij toch echt een stuk intelligenter, redelijker en wijzer zijn dan de geblondeerde hork uit Washington. 

En hoe prachtig vond iedereen het ook niet toen Emmanuel Macron Trump voor schut zette door deze demonstratief te negeren tijdens de klassenfoto voor de NAVO-top en tijdens het handenschudden een potje armworstelen aanging. Zo ga je het populisme te lijf, was de teneur in de kranten en in nieuwsprogramma's.

Maar niet zo snel. We zijn met het verlies van Marine Le Pen tijdens de Franse presidentsverkiezingen nog maar net van de schrik bekomen, maar ook in Europa staat de gevestigde macht het water tot aan de lippen. Ja, Macron won de verkiezingen met groot gemak en hij lijkt ook de parlementsverkiezingen te gaan winnen, maar het grootste deel van zijn electoraat stemde op hem vanwege negatieve redenen (afkeer van Le Pen met name). Een groot gedeelte van de kiezers bleef thuis of stemde blanco. 

In zijn column in de Groene Amsterdammer van deze week legt Dirk Bezemer haarfijn de vinger op de pijnlijke plek: ze hebben misschien wel betere manieren dan Trump, maar onze leiders hebben geen benul wat ze moeten doen om de onvrede die ook onder grote delen van de Europese bevolking leeft te bestrijden - sterker nog, ze zijn zelf de personificatie van die frustraties. Iemand als Jean-Claude Juncker - architect van het Luxemburgse belastingontwijkingssysteem, symbool van het neoliberalisme - is volkomen ongeloofwaardig als hij Trump inwrijft dat internationale samenwerking en vrijhandel iedereen vooruithelpt. Terwijl uitgerekend hij diegene is geweest die de belastingontwijking binnen Europa (en de lastenverzwaring voor gewone burgers die daarvan het gevolg is) met hand en tand heeft verdedigd (overigens met behulp van de Nederlandse regering).

Trump is wat je krijgt als het politieke establishment totaal ongeloofwaardig is geworden (Hillary Clintons voortdurende weigering tot enige introspectie wat betreft haar verkiezingsnederlaag toont (ook) haar totale toondoofheid voor de stemming in de Amerikaanse samenleving aan). Macron doet nu wel stoer, maar het is maar zeer de vraag of hij een nieuwe maatschappelijke en economische balans zal weten te vinden, of dat hij het zoveelste voorbeeld is van oude wijn in nieuwe (neoliberale) zakken. Faalt hij, dan zal het lachen ons Europeanen snel vergaan.

Terug naar overzicht